Skip to content
Friday, November 20, 2026 9 Jumada al-Thaniyah 1448 AH Asr 15:09
Muqdisho 28°C
Breaking: GCC Backs UAE as Diplomatic Dispute With Somalia Escalates
Breaking News
Axadle
Axadle Newsroom Love Story Af-Soomaali

Sheekadii Xiisaha laheyd ee kurbo aduun iyo kadeed caashaq Qeybtii 25aad

Follow
Newsroom published Updated 22 minutes ago 7-minute read
Sawir ka turjumaya Qeybtii 25aad ee sheekada caashaqa

Gartii iyo heshiiskii madasha lagu lafa-gurayay waxay qaateen saacado kale oo dheeraad ah, iyada oo qorraxdu mar hore sii dhacday, nalka weyn ee barxadda guriga Xaaji Baana ku xidhnaana uu iftiiminayay wejiyada odayaasha ay daalka iyo garashadu ka muuqatay. Xaaji Baana, oo adeegsanaya khibraddiisa qoto dheer ee dhaqanka iyo shareecada, ayaa soo koobay qodobbadii lagu heshiiyey, isaga oo xukunka garta si cad u qeexay.

Xaaji Baana:
Dhagaysta dhammaantiin, gar waxay ku go’daa run iyo caddaalad. Qoyska Sadiiq waxay bixinayaan xaal buuxa oo lagu tirtirayo aflagaaddadii iyo meel-ka-dhicii lagu sameeyey Amina Sahra iyo qoyskeeda. Tan labaad, Akram wuxuu aabbahaa u yahay Sadiiq, nasabkiisuna halkaas ayuu ku sugan yahay; wixii kharash ah, hoy, waxbarasho, iyo daryeel caafimaadna waxay saaran yihiin garabka Sadiiq. Laakiin xannaanada iyo korinta wiilka waxay u xaq tahay hooyadiis Amina, mana jirto cid ka kaxaysan karta inta ay nooshahay. Heshiiskani waa mid marag iyo marjac leh. Muxudiin, ma sidaas baa la qaatay?

Muxudiin:
(Isaga oo madaxa ruxaya, gacantana saaray laabtiisa):
Waa sidaas Xaaji Baana. Hal eray oo ka dhiman ama ku kordhaya ma jiro. Wixii xaal ah iyo xuquuq ah ee caawa lagu heshiiyey, anigaa dammaanad ka ah fulintooda berri subax inta aysan qorraxdu kululaan.

Hooyo Luul ayaa tartiib u soo kacday, iyada oo ay ka muuqato daciifnimo weyn oo ku timid kibirkii hore. Waxay u soo dhowaatay xaggii Akram, gacanteeda oo gariiraysana waxay ku qabatay gacanta yar ee wiilka. Waxay jeebka maradeeda ka soo saartay katiinad dahab ah oo qaali ah, waxayna rabtay inay qoorta u geliso wiilka, laakiin indhaheedii waxay isla markiiba eageen Amina, sidii qof fasax weydiisanaya.

Hooyo Luul:
(Cod jilicsan oo cabsi ku dheehan tahay):
Amina… ma u oggolaanaysaa ayeeyadiis inay hadiyaddan yar qoorta u geliso? Ma aha wax aan ku gudan karo waxaan galabsaday, laakiin waa calaamad muujinaysa jacaylka dhiiggayga.

Amina Sahra ayaa neef qoto dheer soo saartay, kaddibna si deggan u ruxday madaxa, iyada oo garowsatay in carruurtu aysan eed ku lahayn khaladaadka dadka waaweyn.

Amina Sahra:
Waa ayeeyadiis, waxba kama diidayo waxaad u hibayso, Hooyo Luul. Laakiin xusuusnow, waxa ilmahani u baahan yahay ma aha dahab kaliya, waa naxariis iyo xaq dhowr uusan shalay helin.

Luul ayaa ilmadu mar kale ka daadatay, waxayna katiinaddii u gelisay Akram, iyada oo wejiga kaga dhunkatay, kaddibna si degdeg ah ugu laabatay gaadhigoodii oo bannaanka yaallay, maadaama aysan qaadi karin culeyska indhaha dadkii madasha fadhiday.

Sadiiq ayaa muddo dheer hor taagnaa wiilkiisa, isaga oo dareemayay in wakhtigu joogsado si uusan uga tegin. Wuxuu eegay Akram oo weli gacantiisa yar ku haysa katiinaddii dahabka ahayd, kaddibna Sadiiq wuxuu u jeestay xaggii Amina.

Sadiiq:
Amina, berri subax ayaan imanayaa si aan Akram ugu kaxeeyo dugsiga cusub ee la qori doono, dharkiisana aan u soo iabiyo. Ma ii oggolaanaysaa inaan subaxdii halkan kuugu yimaado?

Amina Sahra:
(Iyada oo codkeedu yahay mid adag oo xuduud leh):
Gurigan albaabkiisu wuxuu u furan yahay aabbaha Akram, laakiin kuma furanto nin kale. Wixii wiilkaaga khuseeya mar walba diyaar ayaad u tahay inaad u timaaddo, laakiin imaatinkaagu yuusan noqon mid nolosheyda gaarka ah khalkhal geliya.

Sadiiq wuxuu dareemay gar-garaacis xanuun badan, laakiin wuu madax-ruxay isaga oo aqbalay xaqiiqada hortaalla:

Sadiiq:
Waan fahmay Amina. Xushmaddaada iyo go’aankaaga waan dhowrayaa.

Markii ay martidii oo dhammi baxeen, albaabka weynna la xidhay, guriga Xaaji Baana waxaa ku soo noqday xasillooni ka duwan tii hore. Faayow ayaa Akram geysay qolka hurdada si ay u seexiso, halka Amina ay fariisatay kuraastii qolka fadhiga, iyada oo daal aad u culus uu saarnaa jirkeeda oo dhan. Ducaale ayaa soo galay qolka, isaga oo sita koob biyo ah, una soo taagay Amina.

Ducaale:
(Cod deggan oo kalgacal iyo daryeel walaalnimo ku jiro):
Amina, cab biyahan. Maanta waxay ahayd maalin taariikhi ah oo culeyskeeda lahayd, laakiin waxaad muujisay sharaf iyo adkaysi aan hore loo arag. Ilaahay wuxuu ku siiyey caddaalad aad mudnayd.

Amina Sahra:
(Koobkii biyaha ahayd ayay qaadatay, kaddibna eegtay Ducaale):
Ducaale, haddii aadan adiga iyo Xaaji Baana garabkayga taagnaan lahayn, ma garanayo meel aan maanta joogi lahaa. Xanuunka i gaadhay wuxuu ahaa mid weyn, laakiin cafiska aan caawa bixiyey wuxuu ahaa mid naftayda uun ku xoraynayay. Ma doonayo inaan nolosheyda ku qaato xumaan iyo cuqdad aan dad kale u hayo.

Ducaale:
Taasi waa sababta aad qof qaddarin mudan u tahay, Amina. Laakiin waxaan rabaa inaad ogaato hal arrin… Hadda oo runtu caddaatay, Sadiiq-na uu nolosha wiilka soo galay, anigu kaama fogaan doono. Ballantii aan naftayda u qaaday ee ahayd inaan noloshaada difaaco oo aan garabkaaga ahaado, weli waa sideedii.

Amina ayaa eegtay indhaha Ducaale, waxayna ku dhex aragtay daacadnimo qoto dheer oo aan marnaba isbeddelin tan iyo maalintii ay dhibaatadu bilaabantay. Waxay garatay in Ducaale uusan ahayn kaliya garab, balse uu ahaa naf si dhab ah u jecel, inkasta oo uusan weligiis si toos ah afka ugu qiran xilliyadii adkaa.

Amina Sahra:
Waad ku mahadsan tahay Ducaale. Joogitaankaagu wuxuu ii yahay tiir adag oo aan ku tiirsado.

Subaxnimadii xigtay, qorraxdu markii ay soo baxday, jawigu wuxuu ahaa mid cusub. Waxaa guriga bannaankiisa soo istaagay gaadhiga Sadiiq. Wuxuu u labisnaa si hagaagsan, wejigiisana waxaa ka muuqday hammi cusub oo ah inuu noqdo aabbe dhab ah. Markii uu albaabka garaacay, waxaa ka furtay Faayow oo si xushmad leh u soo dhowaysay.

Akram markuu arkay aabbihiis, wuxuu ku soo orday isaga oo ku qeylinaya farxad:

Akram:
Aabbe! Maanta dugsigii ma aadeynaa?

Sadiiq ayaa dhulka ku fariistay oo wiilkiisii laabta geliyey, waxaanu dhunkaday labada dhaban:

Sadiiq:
Haa, geesigaygiiyow. Maanta waxaan aadaynaa dugsiga, kaddibna waxaan soo iibsanaynaa wax kasta oo aad jeceshahay.

Amina ayaa ka soo baxday qolkeeda, iyada oo sidata boorsada yar ee Akram, waxaana la socday Ducaale oo u muuqday mid u diyaarsan inuu shaqadiisa u kaco. Markii ay indhaha Sadiiq iyo Ducaale isku dhaceen, waxaa meesha ka dhashay dareen aamusan oo xasaasi ah. Sadiiq wuxuu ogaa in Ducaale uu ahaa ninkii hayey furaha qoyskiisa markii uu isagu dayacay, Ducaalena wuxuu ahaa ninka maanta Amina hortiisa sharafta ku leh.

Sadiiq ayaa kacay, gacantana u taagay Ducaale si uu u salaamo:

Sadiiq:
Ducaale, subax wanaagsan. Waxaan rabaa inaan mar kale kuugu mahadceliyo daryeelka iyo ilaalinta aad u fidisay dhiiggayga iyo Aminaba intii aan maqnaa. Waa abaal aanan marnaba gudi karin.

Ducaale ayaa si adag u qabtay gacanta Sadiiq, indhihiisana si toos ah ugu taagay:

Ducaale:
(Cod deggan balse culus):
Sadiiq, waxaan u sameeyey ma ahayn abaal-doon, mana ahayn wax aan qofna uga fadhiyey mahadcelin. Amina iyo Akram waxay ahaayeen dad aan xaqdarro ku arkay, garab-istaaggooduna wuxuu ahaa waajib diini iyo mid damiir ah. Hadda oo aad joogto, waxa kaliya ee aan kaa codsanayaa waa inaadan mar dambe wiilkan yar ka oohin, hana iloobin in qofka dhibaatada soo maray uu u baahan yahay nabad iyo xasilooni buuxda.

Sadiiq wuxuu dareemay in ereyada Ducaale ay ahaayeen digniin qarsoon oo xambaarsan awood iyo go’aan adag. Wuxuu si tartiib ah u yidhi:

Sadiiq:
Taasi waa ballan aanan weligay jebin doonin, Ducaale.

Amina ayaa soo dhowaatay, waxayna Akram u dhiibtay aabbihiis:

Amina Sahra:
Sadiiq, Akram wuxuu jecel yahay in lala hadlo oo la dhegaysto. Ha ku degdegin, waxna ha ku qasbin. Galabta ka horna dib u soo celi guriga.

Sadiiq:
Ha welwelin Amina, sida aad jeceshahay ayay noqonaysaa.

Markii ay Sadiiq iyo Akram baxeen, Akram oo daaqadda gaadhiga ka soo gacan-hufinaya hooyadiis, Amina waxay taagnayd barxadda guriga, iyada oo dareemaysa in nolosheeda uu ka bilowday bog cusub. Ducaale ayaa dhinaceeda soo istaagay, isaga oo eegaya gaadhiga sii libdhaya.

Ducaale:
(Isaga oo Amina eegaya):
Amina, wax kastaaba hadda meeshoodii ayay galeen. Laakiin waxaa jira hal su’aal oo weli jawaab u baahan… Adigu halkeed u socotaa hadda wixii ka dambeeya? Maxay tahay nolosha aad doonaysid inaad adigu shakhsi ahaan u dhisato?

Amina Sahra ayaa u soo jeesatay xaggii Ducaale, indhaheedana waxaad ka dhex arkaysay iftiin cusub oo go’aan iyo madaxbannaani ka buuxdo, kaas oo aan hore loogu arki jirin xilliyadii kurbada iyo dhibaatada.

Amina Sahra:
Ducaale, illaa hadda waxaan u noolaa difaaca sharaftayda iyo ilaalinta wiilkayga. Laakiin maanta wixii ka dambeeya, waxaan doonayaa inaan naftayda u noolaado. Waxaan doonayaa inaan furo meherad ganacsi oo aan anigu madax ka ahay, waxaan rabaa inaan noqdo qof taagan cagihiisa oo aan cidna gacan hoorsan. Ma doonayo inaan dib u noqdo Aminadii hore ee ooyaysay.

Ducaale ayaa dhoolla-caddeeyey, waxaanu yidhi:

Ducaale:
Haddii taasi tahay himiladaada, waxaad ogaataa inaan anigu noqon doono qofka koowaad ee kugu taageera sidii aad u gaadhi lahayd guushaada, meel kasta oo aad u socotona aan kula garab taagnaan doono.

Amina ayaa dareentay diirranida hadalka Ducaale, laakiin isla markaasna, waxay garowsatay in jidka cusub ee nolosha uu xambaarsan yahay imtixaanno kale oo xagga dareenka ah, gaar ahaan marka ay timaaddo dhisidda mustaqbal cusub oo jacayl iyo go’aan adag u baahan.

Waa Sheekadii: kurbo aduun iyo kadeed caashaq — kala soco Jimco walba axadletimes.com. Waxaa qoray qoraaga Haalkoos.

Sidee u aragtaa warbixintan?

0 votes