Gurigii fadhiga ee ay Amina ku sugnayd waxa hadheeyey aamusnaan culus oo ay mar mar kaliya goynaysay taaha iyo xanuunka ka soo burqanayey laabteeda. Faayow oo qolka kale ku jirtay, kana warqabtay duufaanta qoyska gilgishay, ayaa si tartiib ah daaha u qaadday iyada oo gacanta haysa yarka Akram. Faayow wejigeeda waxaa ka muuqatay dareen naxariis iyo cabsi isugu jira, waayo waxay ogeyd culayska qofka dumar ah ay leedahay marka horey loo jabiyey, haddana mar labaad qalbigeeda boogtii hore dib loo damqo.
Akram markii uu arkay hooyadiis oo ooyaysa, gacmihiisii yaryaraa ayuu ka siibay Faayow, waxa uuna orod ku tagay xaggii Amina. Jilbaha ayuu u fuulay, labadiisa gacmood ee yaryarna wuxuu ku qabtay dhabannada hooyadiis oo ay ilmadu qoysay.
Akram:
Hooyo, maxaad u ooyaysaa? Ma qof baa ku dhuftay? Mise adeerkii ooyayay baa kaa xanaajiyey? Hooyo ha ooyin, anigaa kuu heesaya oo kula joogaya e.
Hadalladaas carruurnimada ah ee daacadda ka buuxday waxay ku noqdeen Amina sidii fallaadh wadnaha laga toogtay. Inta ay wiilkeeda si adag laabta ugu cadaadisay ayay dhabarka kaga salaaxday, iyada oo isku dayaysa in ay xakamayso gariirka ka muuqday codkeeda.
Amina Sahra:
Maya hooyo macaan, hooyo waxba ma qabto… cidina ima dhibin. Indhaha uun baa wax iga galeen hooyo. Adigu ma dheregtay? Wax ma cuntay dheh?
Akram:
Haa hooyo, eeddo Faayow baa cunto ii siisay. Laakiin hooyo, adeerkii muxuu u ooyayay? Markii uu baxayay aad buu ii eegayay, sidii qof wax iga raba oo kale. Ma adeerkay baa dhab ah mise waa qof xanuunsanaya?
Amina hadal waa ka soo bixi waayey. Waxay eegtay labada oday ee Xaaji Baana iyo Ducaale oo iyaguna indhaha la raacayey carruurnimada iyo wax-ma-garatada yarka. Xaaji Baana ayaa horay u soo fariistay, isaga oo gadhka salaaxaya, codkiisana u yeelay mid nasteexo iyo talo xambaarsan.
Xaaji Baana:
Amina, adeer bal eeg makhluuqaas yar ee hortooda taagan. Waa sababta aad maanta adduunka ugu nooshahay, waana mirihii adkeysigaaga iyo samirkaagii dheeraa. Qofka raba inuu nolosha horay ugu socdo ma eego muraayadda gadaal wax ka tusinaysa, waayo haddii aad gadaal uun eegto waad kuftaa. Akram maanta wuu yar yahay, laakiin berri wuu weynaan doonaa, su’aalaha uu hadda ku weydiinayana waxay noqon doonaan kuwo ka culus kuwa maanta. Sideed ugu jawaabi doontaa marka uu garto waxa aabbe yahay?
Amina Sahra:
Adeer Baana, ma rabo inaan been u sheego mustaqbalka, laakiin ma rabo inaan wiilkayga gacanta u geliyo nin shalay diiday inuu nooligiisa aqoonsado. Haddii uu maanta qoomameeyey, miyay masaxaysaa kadeedkii aan maray? Ma masaxaysaa caydii hooyadiis suuqa noo dhigtay? Waxay iigu yeereen naag xun oo ilmo aan sharci ahayn sidata! Taas ma la iloobi karaa hal maalin gudaheed, adeer?
Ducaale:
Marna lama iloobi karo gabadhaydiiyeey, xanuunkana lagama qaadi karo qofkii soo maray. Laakiin xigmadda Soomaalidu waxay tiraahdaa: “Cadho walaal loo dhiman maayo, laakiin col looma noqdo.” Sadiiq ciqaabtiisa wuxuu ka helay Ilaahay hortiisa, waayo maanta isagaa dullaysan oo baryootamaya, adiguna waxaad tahay qofta sharafta leh ee madaxa kor u haysa. Haddii aad cafiso, isaga waxba uma kordhinaysid ee naftaada ayaad ka fujinaysaa culayska nacaybka. Nacaybku waa xabsi qofka sita uun gubaya.
Faayow:
Amina, anigu dumar baan ahay sidaada oo kale, dareenkaaga hooyonimo iyo kan dheddignimoba waan fahmayaa. Laakiin odayaashu waxay ka hadlayaan mustaqbalka Akram. Haddii Sadiiq uu maanta noqdo aabbe toobad keenay, wiilku xaq buu u leeyahay inuu aabbihiis barto, adiguna waad u madax-bannaan tahay inaad dib dambe nolosha ula wadaagto iyo in kale. Aabbannimada iyo xaasnimadu ma aha laba wax oo isku xiran.
Amina madaxa ayay ruxday, iyada oo dareentay in hadalka Faayow uu xambaarsan yahay xaqiiqo qoto dheer oo ay caradu ka qarisay. Waxay dib u xusuusatay wejigii murugaysnaa ee Sadiiq, ilmadii ka qubanaysay, iyo sida uu u daciifsanaa. Ma ahayn ninkii shalay kibirka iyo handadaadda guriga kaga saaray. Waxay aragtay nin burburay, nin god uu qoday ku dhacay.
Dhanka kale, Muxudiin ayaa gaarigii ku hor joojiyey guriga qoyska Sadiiq. Sadiiq waxa uu ahaa mid aan awoodin inuu gaariga xitaa ka dego, gacmihiisu way gariirayeen, indhihiisuna waxay ahaayeen kuwo dhiig ku furmay oohin darteed.
Muxudin:
Sadiiq, sxb soo deg. Halkan fadhigiisu waxba kuu tari maayo. Waa inaad gudaha gashaa oo aad naftaada xoogaa nasisaa.
Sadiiq:
(Isaga oo codkiisu go’go’ayo):
Muxudiin, sideen gudaha u galaa? Gurigaas dhexdiisa ayaan ku gooyey go’aankii ugu xumaa ee nin bani’aadam ahi qaato. Qolkaas dhexdiisa ayaa hooyaday igu tiri Amina ilmaha uurkeeda ku jira adigu ma lihid, aniguna doqonnimadayda ayaan ku rumeystay. Sideen u eegi karaa hooyaday maanta aniga oo og in hadalkeedii been ahaa uu iga dhigay aabbe wiilkiisii u yaqaanno adeer?
Muxudin:
Sadiiq, khaladka adigaa iska lahaa markii horeba, waayo nin weyn ayaad ahayd oo guri u dhisnaa, hooyadaana xaq kuma lahayn inay noloshaada gaarka ah iyo sharafta xaaskaaga sidaas u xaqirto. Laakiin hadda wax dhacay dib looma celin karo. Dagaal iyo muran kale haddii aad bilowdo waxba hagaagi maayaan. Soo deg aan guriga galnee.
Sadiiq waxa uu si dhib leh kaga soo degay gaarigii, tallaabooyinkiisuna waxay ahaayeen kuwo culus oo aad mooddo in lugaha looga xiray silsilado bir ah. Markii ay albaabka guriga ka galeen, waxa qolkii fadhiga fadhiday hooyadiis, Luul, oo tusbax gacanta ku haysata. Markii ay aragtay wiilkeeda oo xaaladdiisu sidaas tahay, ayay naxdin la boodday oo tusbaxii gacanteeda ka dhacay.
Hooyo Luul:
Hooyo Sadiiq! Maxaa kugu dhacay? Maxaa wejigaaga sidan u beddelay? Ma xanuunsanaysaa hooyo? Muxudiin, maxaa wiilka ku dhacay?
Sadiiq inta uu hooyadiis hortiisa istaagay ayuu ku eegay indho ay ka buuxdo ciil iyo xanuun qoto dheer. Codkiisu ma ahayn mid qeylo ah, laakiin waxa uu ahaa mid qabow oo ka naxdin badan qeylada.
Sadiiq:
Hooyo… wiilkaygii baan soo arkay maanta.
Hooyo Luul ayaa hadalkii ku dhegay, wejigeedana waxaa ka muuqday dareen ceeb iyo argagax isku dhex jira. Waxay xusuusatay beentiisii hore, fitnadii ay guriga dhex dhigtay, iyo sidii ay Amina u ceyrisay iyada oo uur leh.
Hooyo Luul:
Wiilkaagii? Sadiiq… hooyo miyaad heshay? Amina miyaad la kulantay?
Sadiiq:
Haa, waan arkay. Wiil qurux badan oo dhiiggaygii ah, wejigaygana leh, oo aan hal shaki ku jirin inuu aniga iga yimid. Laakiin ma ogtahay waxa uu igu yiri hooyo? Wuxuu igu yiri: “Adeer ha ooyin, anigaa wiil kuu noqonayaa!” Adeer buu iigu yeeray hooyo! Waxaan noqday qofkii ilmihiisa dhalay oo haddana shisheeye ka ah. Maanta waxaan dhadhamiyey cadaabtii aad gacmahaaga noogu dhistay.
Hooyo Luul:
(Iyada oo ilmadu ku soo istaagtay, codkeeduna naxariis iyo qoomamo ka muuqato):
Sadiiqow… hooyo anigu wanaaggaaga uun baan rabay, waxaan u haystay in gabadhaasi aysan kugu habboonayn… shaydaan baa i duufsaday hooyo, laakiin ma rabin in arrintu halkaan gaarto.
Sadiiq:
Wanaaggayga? Wanaaggaygu ma wuxuu ahaa inaad gurigaygii dumiso? Inaad gabadh aan waxba galabsan dariiqyada dhigto? Maanta magacaygii, sharaftaydii, iyo qalbigaydii waxba ma harin. Amina way diidday inay i cafiso, xaqna way u leedahay. Wiilkaygiina ma awoodo inaan dhaho anigaa ku dhalay.
Muxudin ayaa dhex galay labadooda, isaga oo Sadiiq garabka qabtay:
Muxudin:
Sadiiq, xaaladdan ma aha mid hooyadaa eed kaliya dusha looga saaro, adiguna nin weyn baad ahayd oo go’aanka adaa qaatay. Hadda waxa loo baahan yahay ma aha canaan iyo is-eedeyn, waa in qorshe la yeesho. Hooyo Luul, haddii aad dhab ahaan u qoomamaynayso wixii dhacay, waa inaad adiguba diyaar u noqotaa inaad Amina raalligelin siiso, inkastoo ay adag tahay in hadalkaagu wax taro hadda.
Sadiiq kursiga ayuu ku dhacay, madaxana labada gacmood ayuu ku qabsaday. Maskaxdiisu waxay ku noqotay goobtii Amina iyo Akram. Waxa uu dareemay in jidka hortiisa yaalla uu yahay mid qodxo badan, balse go’aan adag ayaa qalbigiisa ka dhex dhashay: ma quusan doono. Wuxuu u dagaallami doonaa sidii uu mar kale u kasban lahaa wiilkiisa, xitaa haddii ay ku qaadato cimrigiisa intiisa ka dhiman.
Habeenkii markii uu madoobaaday, magaaladana ay aamustay, gurigii Amina iftiinka qolka jiifka ayaa weli shidnaa. Akram wuu hurday, isaga oo si nabad ah u neefsanaya. Amina waxay fadhiday sariirta canteeda, iyada oo eegaysa wejiga wiilkeeda. Waxay ku dhex jirtay dagaal nafsi ah oo u dhexeeya qalbigeeda dhaawacan ee raba inuu aargoosto iyo damiirkeeda hooyonimo ee raba in wiilkeedu helo wax kasta oo ubadku u baahan yihiin, oo ay ugu horreyso aabbannimo.
Waa Sheekadii: kurbo aduun iyo kadeed caashaq — kala soco Jimco walba axadletimes.com. Waxaa qoray qoraaga Haalkoos.
Waa Sheekadii: kurbo aduun iyo kadeed caashaq — kala soco Jimco walba axadletimes.com. Waxaa qoray qoraaga Haalkoos.
